Πανδημία και σύγκρουση γενεών

Το ζητούμενο από όλους, αδιάφορο αν είναι νέοι ή ηλικιωμένοι, είναι η συνείδηση της ευθύνης για τις συνέπειες της συμπεριφοράς τους, που αποτελεί, όπως έλεγε ο Μαξ Βέμπερ, το χαρακτηριστικό του ώριμου ανθρώπου.

Όπως γράφει ο Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Άγγελος Στεργίου «Η πανδημία, πέρα από τ’ άλλα, ανέδειξε και μια αντιπαλότητα γενεών… Ο κόσμος των ηλικιωμένων έχει φροντίσει να μετακυλήσει όλο το βάρος της βιωσιμότητας των συνταξιοδοτικών συστημάτων στους νεοτέρους. Οι τελευταίοι δεν μπορούν να προβάλουν καμία αντίσταση από εκεί που βρίσκονται: από τα αμφιθέατρα, τους στρατώνες, τα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Η σιωπή των αμνών. Ωστόσο, η εκδίκησή τους δεν άργησε. Η πανδημία τους προσφέρει ένα νέο όπλο, την ανεμελιά ως προς τη λήψη των μέτρων κατά της εξάπλωσης του ιού» (Δίκαιο της Κοινωνικής Ασφάλισης, τεύχ. 3, 2020).

Πράγματι, η αλήθεια είναι ότι αυτός ο κορωνοϊός δεν είναι καθόλου δημοκρατικός, αλλά κάνει διακρίσεις ανάλογα με την ηλικία. Όλοι μπορούν το ίδιο εύκολα να τον κολλήσουν, αλλά το ποσοστό θνησιμότητας είναι σχετικά υψηλό μόνον στις ηλικίες πάνω από 70-80 έτη και ιδίως στο μεγάλο υποσύνολο αυτού του πληθυσμού που έχει υποκείμενα νοσήματα. Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, μπορεί να χαθεί μια ολόκληρη γενιά –όπως έγινε στο Μπέργκαμο-, μια γενιά που έζησε τον πόλεμο, αλλά δεν επιβίωσε από την πανδημία.

Το δεύτερο κύμα της πανδημίας το οποίο ξέσπασε σχεδόν ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη έχει σε μεγάλο βαθμό την αιτία του στις συμπεριφορές των νεότερων ηλικιακών ομάδων μετά το δίμηνο lock-down του Μαρτίου-Μαΐου 2020. Από τις αρχές Ιουνίου 2020 οι νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους, στις πλατείες και στα κλαμπ, σαν να μην υπήρχε αύριο, χωρίς να τηρούν τις συστάσεις για φυσική αποστασιοποίηση και την χρήση μάσκας, στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης και όχι ιδιαίτερα δυσβάσταχτα.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα η θνησιμότητα από την πανδημία ήταν μικρή –κάτι που δεν ισχύει πλέον- και ανύπαρκτη σχεδόν μεταξύ των νέων, αποτέλεσε έναν καθοριστικό παράγοντα για την χαλάρωση των συμπεριφορών, την οποία ενίσχυσε και το μήνυμα ότι η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι μακριά. Έτσι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, το δεύτερο κύμα της πανδημίας έχει την κύρια πηγή του στις νεότερες ηλικιακές ομάδες, που νοσούν ελαφρότερα ή δεν έχουν καθόλου συμπτώματα, αλλά μεταδίδουν την μόλυνση στους ηλικιωμένους που κινδυνεύουν πολύ περισσότερο. Η διαπίστωση αυτή, που επιβεβαιώνεται από όλες τις επιδημιολογικές έρευνες της τρέχουσας περιόδου, δεν γίνεται με σκοπό την ενοχοποίηση των νέων πολιτών για την εξάπλωση της επιδημίας. Εξάλλου, οι νέοι είναι αυτοί που θα υποστούν τις μεγαλύτερες συνέπειες της επερχόμενης οικονομικής κρίσης εξαιτίας της πανδημίας. Αλλά, όπως έγινε και μετά το 2010, μια προσωρινή έστω συνδρομή, μέχρι την ένταξή τους στην αγορά εργασίας ή και μετά από αυτήν, θα την έχουν, από τις συντάξεις των γονέων ή των παππούδων τους. Το ζητούμενο λοιπόν από όλους, αδιάφορο αν είναι νέοι ή ηλικιωμένοι, είναι η συνείδηση της ευθύνης για τις συνέπειες της συμπεριφοράς τους, που αποτελεί, όπως έλεγε ο Μαξ Βέμπερ, το χαρακτηριστικό του ώριμου ανθρώπου.

Χαράλαμπος Ανθόπουλος
Καθηγητής Δικαίου και Διοίκησης ΕΑΠ

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» στις 25.10.2020

Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on print
Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on print

Σου άρεσε το άρθρο, αλλά σου δημιούργησε νέες απορίες;

Έχεις και άλλα ερωτήματα που σε απασχολούν σε σχέση με το Σύνταγμα, τους Θεσμούς, τα δικαιώματα και τη λειτουργία της Δημοκρατίας;

Σχετικά Άρθρα

COVID-19 και υποχρέωση εμβολιασμού

Η απόφαση για την υποχρεωτικότητα του εμβολίου αντι – covid είναι πολιτική όχι ιατρική, δηλαδή ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του κοινού νομοθέτη, ο οποίος, μπορεί είτε να καταστήσει νομικά υποχρεωτική τη διενέργεια του είτε να περιοριστεί σε μια «σύσταση» για την αναγκαιότητα της χρήσης του.

Περισσότερα

Ουγγαρία: Το μετέωρο βήμα μιας ανελεύθερης δημοκρατίας

Ο νόμος που ψηφίστηκε από το Ουγγρικό Κοινοβούλιο στις 30 Μαρτίου 2020 με αυξημένη πλειοψηφία 2/3 για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού έχει επικριθεί από όλους τους σχολιαστές ως αντιδημοκρατική και αυταρχική στροφή, αν όχι ως αρχή επιβολής μιας ιδιότυπης «δικτατορίας» εν μέσω της υγειονομικής κρίσης. Θέτει σοβαρότατα ζητήματα σε σχέση με τη δημοκρατία, την αρχή του κράτους δικαίου και τη διάκριση των εξουσιών.

Περισσότερα

Η ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας και ο Κορωνοϊός

Με την ΚΥΑ που δημοσιεύτηκε στις 21/5/2020 (με θέμα την «επιβολή προσωρινών κυκλοφοριακών μέτρων και ρυθμίσεων στην περιοχή του Κέντρου της Αθήνας προς αντιμετώπιση του κινδύνου διασποράς του κορωνοϊού Covid-19») υπάρχει ο κίνδυνος απαξίωσης και εργαλειοποίησης των διατάξεων που θεσπίστηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Πρόκειται για μια κακογραμμένη ΚΥΑ, που θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα κακής νομοτεχνικά και ουσιαστικά σύνταξης μιας διοικητικής πράξης. Επιφέρει αναίτιο πλήγμα στην αξιοπιστία μιας διαδικασίας που βρήκε σύμμαχο την κοινωνία.

Περισσότερα